قصه ی گم شدن...‏

چندین کیلو (!) کتاب عکاسی ِ نخونده داشتم همشون رو گذاشتم توی کیسه، بردم گذاشتم توی انباری زندگی داره با ما چه میکنه؟!‏

یه سری لحظه های مزخرف ِ دوست داشتنی ای هم هستن که تصمیمت رو گرفتی، مطمئن هم هستی اما لحظه ی آخر میفهمی که دلت نمیاد...‏

از فرصت ها حداکثر سوء استفاده رو بکنین وگرنه بعدن پشیمون میشین

دختر یکی از همسایه ها مرده. هم سن من بود به مامان میگم. حالش دگرگون میشه، چهره ش قرمز میشه، صداش در نمیاد... بعد از مدتی هم پا میشه و میره خونه ی همسایه مون من اما نسبت به مرگ آدما، احساسات آنچنانی و انفجاری و خاصی ندارم. از بچگی همینطور بودم. مرگ آدما بیشتر منو به فکر فرو میبره؛ بیشتر فکرم رو درگیر میکنه تا احساساتم رو یادمه دوم دبستان که بودم، یکی از پدربزرگ هام فوت کرد... نشسته بودم در ِ مغازه ش... خیره شده بودم به زمین... عموم اومد و پیدام کرد. آروم نشست پیشم. شروع کرد به حرف زدن و اشک ریختن... انقدر گریه کرد تا بالاخره اشکم رو در آورد! به نظر من اما چیزای زیادی بدتر از مرگ هست... مرگ، گاهی حتا باعث میشه آدما محترم باقی بمونن... یاد و خاطره شون خوب و شیرین باقی بمونه. باعث میشه تبدیل بشن به حس فقدان، نه زخم...

وقتی که هست پدرت رو در میاره وقتی که میره دلت براش تنگ میشه  ‏ پ ن : ظاهرن قانون حاکم بر همه چیز همینه. همه چیزای خوب...

آدما ارزش ارزشمند بودن رو نمی فهمن

کاری نداشته باش که دیگران کی َ ن چی َن کجا َن ببین خودت تا حالا چه گهی خوردی؟؟

گاهی آدم از جنگیدن خسته میشه تنهایی جنگیدن سخته...‏

حواستون به خداحافظی ها باشه خداحافظی ها خطرناکن...‏

چی مسخره تر از اینکه توی دنیایی زندگی کنی که کسی مثل لیدی گاگا توش هم معروف باشه و هم محبوب؟