زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم ||| ناز بنیاد مکن تا نکَنی بنیادممِی مخور با همه کس تا نخورم خون جگر ||| سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم ||| طُرّه را تاب مده تا ندهی بر بادمیار بیگانه مشو تا نبری از خویشم ||| غم اغیار مخور تا نکنی ناشادمرخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم ||| قد برافراز که از سرو کنی آزادم شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را ||| یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم شهرهٔ شهر مشو تا نَنَهم سر در کوه ||| شور شیرین منما تا نکنی فرهادمرحم کن بر من مسکین و به فریادم رَس ||| تا به خاک در آصف نرسد فریادم حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی ||| من از آن روز که در بند توام آزادم

کلیدی تو دستت، می‌خوای در رو وا کنی، این‌جا که دری نیستتو دریا نمی‌ری، اما دریا هم خشکیدهمی‌خوای بری مینیاس، مینیاسی دیگه نیستژوزه؛ حالا چی؟اگر تونستی بخواب، اگر تونستی خسته شو، اگر تونستی بمیراما تو نمی‌میری، تو سگ‌جونی ژوزهتنها تو تاریکی، مث یه چهارپای وحشی، بی‌ هیچ خدا-پیغمبریحتی بدون یک دیوار، که بتونی به‌ش تکیه بدیبی‌اسب سیاهی، که بتازونیشتو کوچ می‌کنی ژوزه، به کجا ژوزه؟ پ ن: اگر میخواین سرعت به گــا رفتن این مملکت رو بدونین، بهترین کسی که میتونین ازش اطلاعات بگیرین کسیه که توی دهه اخیر هر سال مصاحبه جذب کرده باشه... قشنگ درک کرده وضعیت رو...

نامت را به من بگودستت را به من بده حرفت را به من بگوقلبت را به من بده

در میان من و تو فاصله هاست گاه می اندیشم می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری می توان از میان این فاصله ها را برداشت دل من با دل تو هر دو بیزار از این فاصله هاست

دلم می‏ خواهد کسی باشد که آنقدر دوستش بدارم تا…
آنقدر دوستش بدارم تا…
آنقدر دوستش بدارم تا…

هیچ…”تا”یی ندارد…

(بیشتر…)

Midnight passed and a tear caresses my face A childish melody Walk in my dark corner My mind is numbed in the warm solitude of the doubt Words designed to remain silent Light eyes of sense looking for answers in the air An emotion orphan claim my peace volatile, ephemeral Silent tears thousand verses sing without sound The eternal question sleep with me again Gnawing fear keeps kissing my shadow Alma embedded flowers in the cemetery of sad Midnight passed and another tear caresses my face اصل شعر اسپانیایی بوده تصویر سازی از Victoria Anghel

vermilion - by: jesse wright ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود / وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او / گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون / پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان / کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان / دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشم / چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم می‌رود با آن همه بیداد او وین عهد بی‌بنیاد او / در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می‌رود بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین / کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می‌رود شب تا سحر می‌نغنوم و اندرز کس می‌نشنوم / وین ره نه قاصد می‌روم کز کف عنانم می‌رود گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل / وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من / گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می‌رود در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن / من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی‌وفا / طاقت نمیارم جفا کار از فغانم می‌رود

رفتیم و عشق را به رقیبان گذاشتیم رفتیم و داغ بر دل هجران گذاشتیم در ما نبود طاقت سوز و گداز عشق این سوز و این گداز به ایشان گذاشتیم   عکس: محمد رضا میرزایی شعر: علی معلم  

We shared the joy And shared the pain And as my heart Recalls the joys My eyes recall the tears

باشد تو راست میگویی من از تبار غم و مقیاس های ساده ام و تو از حوادث مطلوب و ناگریز خرد حرف هایت قبول حالا تو راه خود می روی و من ‏                  راه دیگری اما یادمان نرود هرکس زودتر به خورشید رسید دستانش را تا بی نهایت خدا بگشاید و برای دیگری دعا کند شاید دیر فهمیده باشیم شاید اما برای خداحافظی هیچ وقت دیر نبوده، نیست خداحافظ به امید دیدار وعده مان ایستگاه خورشید آنجا که ساکنان همیشه فریاد خدا را می خوانند