مثلن 88/8/8 رند و خاص و خفن و آخرین تاریخ اینجوری ِ قرن نبود؟ مثلن 1488/8/8 همه مون زنده ایم؟ یا اینکه آدم ها انقدر پوچ نبودن... انقدر در کثافت دست و پا نمیزدیم که دنبال دلخوشی های الکی باشیم تا باهاشون میلیون ها عکس و استوری و پیام مسخره تولید کنیم دلخوشی برای یه لحظه ی رند؟؟ مگه باقی لحظات عمر قرار نبوده خاص باشن؟ مگه بقیه شون دوباره تکرار میشن...؟

و سحر گذشت و ما آنقدر بی خیال ماندیم، که در شبی دیگر گرفتار شدیم

کاش ما آدم ها میتونستیم با هم حرف بزنیم...

اما خیلی از وقایع بزرگ با تکرار چیزهای کوچیک رخ میدن

با انگشت گذاشتن روی جایی کسی دردش نمیادمگر اینکه اونجا زخم باشه… 

در میان من و تو فاصله هاست گاه می اندیشم می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری می توان از میان این فاصله ها را برداشت دل من با دل تو هر دو بیزار از این فاصله هاست

ماضی بعید: انسان

چقدر آدم ها که ندیدمچقدر حرف ها که با آدم هایی که ندیدم، نزدمچقدر چیزها که از حرف هایی که با آدم هایی که ندیدم، نزدم، یاد نگرفتمچقدر حس ها که به خاطر چیزهایی که از حرف هایی که با آدم هایی که ندیدم، نزدم، یاد نگرفتم، تجربه نکردم…

زندگی آدم ها مجموعه ای از خلأ های بهم پیوسته ست که هر کدوم دوره ای دارن یا توی اون دوره پر میشن و دوره شون میگذره از نیاز به غذا و نیاز به دیده شدن بگیر تا نیاز به محبت و درک شدن و… یا خالی می‌مونن و زیر لایه های دیگه و در گذر زمان تبدیل به سیاهچه میشن! سیاهچاله هایی که ممکنه حتا آدم رو ببلعن… این یکی دو سال اینجا خیلی کم بودم، شاید هم خیلی چیزی که بخوام به خاطرش بنویسم نبوده.. بیشتر کار کردم، سفر رفتم، فیلم دیدم چیزی که جای خالی جدیدی ایجاد کنه یا جای خالی ای رو پر کنه نبوده (کاری که منجر بشه به ایجاد سوراخ های جدید! یا پر شدن سوراخ های قبلی! انجام ندادم؟) اگر چیزی رو خوندم از اون خوندن ها بوده که برای اینکه آدم بهتری باشی می‌خونی یا مهارت جدیدی کسب کنی یا… و خلاصه از این جور مزخرفات؛ نه از اون خوندن ها که یه سوراخ جدیدی ایجاد میکنه، که درگیرت میکنه، که میبرتت توی خودت… خلاصه که… خلاصه که سعی میکنم بازم بنویسم… پ ن 1 اخلا: جمع من در آوردی خلاء پ ن 2 جدیدن دلم خواست اینجا رو یه مقدار پابلیک کنم، نمیدونم دلیلش اینه که نظران دیگران دیگه اونقدرها برام مهم نیست، یا اینکه چون خواستم نظر دیگران رو بدونم دلم خواست این کار رو بکنم

تو یه زندگی دیگه تو یه شهر کوچیک و دور افتاده ساحلی تو آمریکا به دنیا میومدم عصر به عصر رو به ساحل پشت به پنجره به افق خیره میشدم و قطرات آبی که به صورتم میخورد