یه سری لحظه های مزخرف ِ دوست داشتنی ای هم هستن

که تصمیمت رو گرفتی، مطمئن هم هستی

اما لحظه ی آخر میفهمی که دلت نمیاد…‏

از فرصت ها حداکثر سوء استفاده رو بکنین
وگرنه بعدن پشیمون میشین

دختر یکی از همسایه ها مرده. هم سن من بود

به مامان میگم. حالش دگرگون میشه، چهره ش قرمز میشه، صداش در نمیاد… بعد از مدتی هم پا میشه و میره خونه ی همسایه مون

من اما

نسبت به مرگ آدما، احساسات آنچنانی و انفجاری و خاصی ندارم. از بچگی همینطور بودم. مرگ آدما بیشتر منو به فکر فرو میبره؛ بیشتر فکرم رو درگیر میکنه تا احساساتم رو

یادمه دوم دبستان که بودم، یکی از پدربزرگ هام فوت کرد… نشسته بودم در ِ مغازه ش… خیره شده بودم به زمین… عموم اومد و پیدام کرد. آروم نشست پیشم. شروع کرد به حرف زدن و اشک ریختن… انقدر گریه کرد تا بالاخره اشکم رو در آورد!

به نظر من اما

چیزای زیادی بدتر از مرگ هست…

مرگ، گاهی حتا باعث میشه آدما محترم باقی بمونن… یاد و خاطره شون خوب و شیرین باقی بمونه. باعث میشه تبدیل بشن به حس فقدان، نه زخم…

اونور دنیا طرف میخواد توی دانشگاهش دختر بازی کنه

میره فیس بوک راه میندازه

بعدشم میلیاردر میشه ؛‏

اینجا طرف میخواد دختر بازی کنه

پا میشه میره توی مهمونی به ملت تجاوز میکنه

آخر سر هم، هم تجاوز کننده و هم تجاوز شونده(!) رو میندازن زندان

یه چیز دیگه هم بود که توی یه رابطه ی شیش ماهه و بعد از حدود ۴ سال دوستی… یاد گرفتم

اگه به اندازه ی یه وجب از خط ِ خودت خارج بشی

به اندازه ی یک کیلومتر به گـا میری

روی حس و شعور خودتون حساب باز نکنین

حالا هرچقدر هم که به چیزی فکر کرده باشین

همیشه امکان ِ از بالاتر دیدن ِ که میتونه متوجه مشکلات بکنتتون

سه سال اونجا کار کردم

و فهمیدم

بشاشین توی هرچی احترام و شناخت و آدم خوبی بودن ِ

کار با این چیزا پیش نمیره

سه ماه هم اینجا کار کردم

و فهمیدم

بشاشین توی هرچی دوستی و خیرخواهی ِ

من ِ بدبینی که تاحالا سعی میکردم بدترین حالت ها رو پیش بینی کنم و براشون فکر کنم، زیادی خوش بین بودم

پیش بینی و برنامه ریزی باید همیشه بر اساس بدترین حالت ِ بدترین حالت ها باشه، چیزی به نام آپتیمیستیک وجود خارجی نداره

کار روی خیرخواهی و شعور دیگران جلو نخواهد رفت

وقتی که هست پدرت رو در میاره

وقتی که میره دلت براش تنگ میشه

 ‏

پ ن : ظاهرن قانون حاکم بر همه چیز همینه. همه چیزای خوب…

احترام حفظ کردنی نیست

کسب کردنیه

فرزندم؛

انسان ها را آنگونه که هستند بپذیر…

تـخـمی!‏

آدمیزاد همیشه در حال انتخابه

انتخاب بین اون چیزی که آسونه

و اون چیزی که درسته…

دنیا داره زور میزنه که خدا از یادت بره

ولی تو باید زور بزنی تا خدا یادت بمونه