دل ِ دیگه

آدم ها شبیه اتم ها هستن

تا یه جایی همدیگه رو جذب می کنن

و از یه جایی به بعد همدیگه رو دفع می کنن

اتم ها انقدر شعور دارن که به حالت تعادل برسن ولی آدم ها…‏

کاش هیچ داستان خوبی

با یه روز یه نفر بود…

شروع نمیشد…‏

برای بدست آوردن بعضی چیزها باید اونها رو گدایی کرد

و برای داشتن بعضی چیزها باید براشون جنگید

اشتباه کردن این دوتا، فاجعه به بار میاره

حالم یه جور بدی خوبه یا یه جور خوبی بده

آقا ما به جای تونسی ها و مصری ها هم گه خوردیم

یکی دیگه انقلاب میکنه، سرعت اینترنت ما کم میشه

بدبختی داریما

شما دوستانی که اینجا رو میخونین، لطف کنید قبل از ادامه ی برنامه! کامنت های من و ناتور برای پست قبل رو بخونین. تا هم من تکلیفم رو بدونم هم شما. اگر نظرتون رو هم بگین، به روشن شدن وضعیت کمک کردین

حالا شاید یه گلی به سرمون گرفتیم!‏

تا یه جایی از این درد میکشی که خاطره ها، حرف ها، زخم ها و خوشی ها به ذهنت هجوم میارن و نمیتونی جلوشون رو بگیری. یادآوری بعضی چیزها و مقایسه شون با حال، زجر آوره

از یه جایی به بعد به این توانایی میرسی که میتونی جلوی ذهنت رو تا حد زیادی بگیری، اما از این درد میکشی که حس میکنی داری به شکل خود خواسته یه چیزایی رو پاک میکنی، یه چیزایی رو به مرور فراموش میکنی. این حس که داری یه تیکه هایی از وجودت، از خودت، از زندگیت رو میکنی و میندازی دور…

چقدر چیزای زیادی هستن که منجر به آسودگی میشن اما خوب نیستن، درست نیستن. و آدمیزاد هم که عافیت طلب…

انتخاب ِ سختیه…‏

تا حالا فکر میکردم همه ی مشکلات بشر از یه عضو دیگه ای ناشی میشه

اما الآن فهمیدم نه. مشکلات از مغز ناشی میشه

لامصب هر کاری که میکنی دوباره بر میگرده سر جای اولش. ریست میشه

کاش لااقل برمیگشت سر جای اولش! بازم خوب بود

خلاصه که خنده شده اوضاع زندگیمون :))‏

تعریف برای کردن زیاد دارم

حال ِ کردن ندارم!‏

شما چه خبر؟

هیچوقت یادم نمیره. از اون ابراز محبت های واقعن دوستانه بود!

شب یلدای ۴ سال پیش. اس ام اس زد: دراز ترین شب سال تو کـونـت!

چند وقت بعد رفتارش عوض شد. بی دلیل. غیب شد… ازش خواستم بگه چی شده. نگفت. خواستم برم در خونشون و دلیلش رو بدونم. گفت نیا

سعیم رو کردم ولی نخواست. چند بار که بیرون همو دیدیم، سلام کردم و جواب سلامم رو نداد

بی خیالش شدم…

حدود سه سال ازش بی خبر بودم تا اینکه یه روز اس ام اس فرستاد که: حلالم کن

…

دوستیم دوباره. هرچند…

شب یلدای امسال؛ از خیلی ها بی خبرم…

آدم می جنگه؛ ولی وقتی به جایی رسید که مطمئن شد طرف ارزشش رو نداره – جایی که تا اونجایی که بشه سعی میکنم بهش نرسم – اونجاست که میگه ……ـش! مهم نیست…

بی خیال میشه…

پ ن: البته

راست میگن

درد، درد است

راست گفتن. درد رو از هر طرف که بخونی درده