میگم: داریم تلاش میکنیم، تا ببینیم مسیر زندگی هم چطور میشه و چی پیش میاد…

میگه: مسیر زندگی رو بشاش توش، دنبال تحقق هدفت باش!

چرا همه ی چیزای خوب جاشون درد میگیره؟

از این آدم ها و روابط بین شون قدر گاو سر در نمیارم…

خوشحالم :]

هرچند خیلی به سودم نباشه

وای به حال دنیایی که اشرف مخلوقاتش ما باشیم…

مهدی هم رفت

فک کن کسی که ۱۷ سال… اگر نه هر روز، دیگه تقریبن هر هفته میدیدیش…

لعنت به زندگی… لعنت به بزرگ شدن… لعنت به جدا شدن… لعنت به کشوری که توش جدا شدن ها بیشتر از به هم رسیدن هاست…

چیز جدیدی نیست. عجیب هم نیست. خیلی از رفقا بودیم که دیگه سال به سال هم همدیگه رو نمیبینیم. اما یه بار هست که پذیرفتیش، انتخابش کردی، میدونی که دیگه فرق کردین. که دیگه دنیا هاتون جداست… اما یه بار هم هست که دنیا جدا تون میکنه، که زندگی، که این اجتماع کوفتی و این شرایط لعنتی، که این آدم ها… جدا تون میکنن.

باید عادت کرد. تازه اولشه…

اما سعی میکنم لااقل فراموش نکنم. که هنوز هم میشه دوست داشت، میشه رفیق بود، میشه صمیمی بود. حتا اگه فرق داشته باشین، حتا اگه اجتماع تون، پول تون، کشور تون، علم تون… دنیا تون متفاوت شده باشه…

بشنوید: از آناتما

[wpdm_file id=1]

[wpdm_file id=2]

آدما ماجرا ها رو پشت سر میذارن

اما آدم ِ بعد از اونها همون آدم ِ قبل نیست…

دختر نباید قدش بلند باشه. هم جلب توجه میکنه هم اینکه تو بغل جا نمیشه

باید نه ریزه باشه نه هیکلی، یه جوری که توی بغل جا شه؛ قدش بیرون نزنه

سبک هم باشه

پ ن: از بیانات – دختر ۲۲ ساله هستن ایشون :))‏

آدما هرچی بزرگتر میشن خوشی هاشون کوچیکتر میشه

یه جای کار این دنیایی که برای خودمون ساختیم میلنگه…

اولین بار شاید سال اول یا دوم دبستان بود که بهم گفتن زبان سرخ سر سبز میدهد برباد

و شاید امروز مهمترین یا اولین باری بود که ضربه ش رو خوردم

سخته. سخته که از بین دو هزار نفر تو از بین بقیه جدا بشی به خاطر اینکه وایسادی و چیزی رو خواستی

به خاطر اینکه جلوی چیزی وایسادی که به نظرت و به نظر خیلی های دیگه غلط بود. اما همه ی اون خیلی های دیگه ساکت موندن و چیزی نگفتن

سخته یه نفری هزینه ی چیزی رو بدی که صدها نفر دیگه هم میخوانش و سودش رو میبرن، اما…

اما خوشحالم

خوشحالم که خودم بودم. که وایسادم، که جنگیدم، که مثل اون خیلی های دیگه سکوت نکردم، نترسیدم، مصلحت شخصی و کوتاه مدت خودم رو نخواستم

سخته که سختی بکشی و از سختیش خوشحال باشی، که مثل بقیه نباشی

ولی خوشحالم…

هرچند سخته!

–

قدم زدم

تنهایی

رفتم یه رستورانی که یه خاطره ی تلخ خوب، با یه دوست، یا یه دوستی که دوستیمون فراموش شده، نه! یه رستورانی که با یه دوست یه خاطره ی تلخ خوب توش داشتم

غذا خوردم – نمیدونم، شاید پس غذا!ی یه بغض فرو خورده بود :دی شایدم شام –

تنهایی

پایین فیش غذاش نوشته بود

اگر غم لشگر انگیزد که خون عاشقان ریزد | من و ساقی به هم سازیم و بنیانش براندازیم

اگر قرار باشه هر بار که آدم از یه ضرب المثل استفاده میکنه به یکی بر بخوره، پس ضرب المثل ها به چه دردی میخورن؟؟

در نقاشی فوق چنتا آدم، چنتا ستاره، چنتا گل، چنتا خط خط خط خطی (و نه خط خطی) یه پیشو(!) و یه زرافه میبینین

اگه نمیبینین هم مشکل چشای خودتونه، چون کشنده ش(!) که میدید!‏

پ ن: جغله/جقله؟

پ ن دو: بعد من مرده ی زرافه کشیدنشم!‏‏