کی جلوی اتفاق های خوب رو گرفته؟

فک کنم تنها باری که توی زندگیم بابت دفاع کردن ازم تقدیر و تشویق میکردن، پایان نامه م بوده که فی الواقع اونم پیش نیمد   I've tried so hard And got so far But in the end It doesn't even matter I had to fall To lose it all But in the end It doesn't even matter

زندگیم پر شده از تکه های خاطرات پر شده از تکه های روزنامه ها و یادداشت ها و نامه ها و عکس ها... چیزهایی که چندین سال ِ که دارن جمع آوری میشن تا گذشته ها و خاطرات رو زنده نگه دارن... تکه هایی که همیشه در حال جمع آوری بودن به امید اینکه یه روزی بهشون سر و سامون بدم...   دارم زندگیم رو خلوت میکنم سر و سامون دادن به گذشته دردی رو دوا نمیکنه... دارم زندگیم رو خلوت میکنم، دارم همه ی تکه ها رو میریزم دور یه فضای خالی میخوام... خالی تر از قبل...

+ به تنها چیزی که احتیاج داری عشق ِ و اینکه خودت رو باور کنی - ایده ی خوبیه... ولی توی این قضیه به درد نمیخوره!

بعضی وقتها اعتراف کردن سخته اما به نظرم بهتره باهاش رو به رو شد... تا اینکه چیزی رو که اشتباه ِ بخوای ادامه بدی درست می گم؟