دلم…

یادش بخیر! اوایل اولین دور ریاست جمهوری احمدی نژاد بود. مادر بزرگ مرحومم ( که اونموقع اوایل آلزایمرش بود ) وقتی احمدی نژاد رو توی تلویزیون دید،

گفت: این شاه بشو نیست!

———————

انقدر این صدا و سیما خزعبلات نشون داد که آخرسر ماهم پاچه ننه بابامون رو گرفتیم، که تقصیر شماست و شماها ریدین به مملکت!!

بعدش خودم هم ناراحت شدم، اما اعصاب نمیذارن که

———————

دولت آمریکا میخواست خودزنی کنه دوتا برج n طبقه و چند هزار نفر رو فرستاد هوا

دیگه چنتا عکس رو پاره کردن که کاری نداره (فقط نیاز به کمبود یا عدم شرف داره!)

× و ×

و این و این

نوشته بودم

این روز ها بدلیجات بیشتر از اصل ِ شون طرفدار دارن

این روزا همه چیز تقلبی شده

این روزا همه چیز مصنوعی شده، تکراری شده

حتا درخت های کاج!

اما بعد یادم افتاد که همه چیز نه، هنوز هم یه چیزایی هستن که اصل و واقعی هستن

مثل دوستی ها و دوست داشتن ها

(البته نه همشون!)

————

چتر ها را باید بست / جور دیگر باید دید

این دیالوگ رو امروز از تلویزیون شنیدم!!

————

درباره الی رو امروز دیدم، جای چنتا از آهنگ های آپوکالیپتیکا روی فیلم خالی بود

به شدت!

————

چرا باید یه مانتو پشتش زیپ داشته باشه؟! دلیلی داره جز …؟!!

این از مشاهداتم توی خیابون بود!

————

تفاهم رو باید پیدا کرد؟

باید بدست آورد؟

یا باید ساخت؟

————

طرف نوشته بود

به ۲۰۱۲ امیداور باش بلکه راحت شدیم همه

————

این دوتا رو هم ببینید

+ +

————

هر دوستی را که دوران سختی نصیبت ساخته نیک نگاه دار. امام علی (ع)

نگاه میکنم به لیست دوستانم

که هرروز داره کوتاه و کوتاه تر میشه…

———-

شرمنده، حوصله ی توضیح ندارم

راستی عذاب وجدانی که توی پست قبلی گفتم، اصلن به محتوای اون پست ربطی نداشت