امشب یه اتفاقی افتاد
به اینجا هم سر زدم، حدود ۵ ماهه هیچی ننوشتم…
و جالب بود که آخرین پستم این بود:
هرکس که میاد تو زندگی ت، یه تیکه از زندگی ت رو میسازه
و وقتی میره یه تیکه از زندگی ت رو با خودش میبره…
یه تیکه خالی میشه که هیچ کس و چیزی پر ش نمیکنه
فردا دوباره باید برم پادگان…
تو زندگی یه وقت هایی هست که آدم باید انتخاب کنه
بین چیزهایی که میخواد
و چیزهایی که احتیاج داره
آدم های موبایل به دستی که هرکدوم توی یه جور شبکه ی ارتباطی هستن و تشنه ارتباط…
در حالی که ارتباط هاشون با عزیزترین هاشون قطع شده و دنبال برقرار کردن ش هم نیستن…
دیروز داشتم به یکی میگفتم
دندونی که درد میکنه رو میکَنن، میدازن دور…
اما سری که درد میکنه، راهش قطع کردن گردنش نیست…
ساده س…؟ اما توی خیلی از موقعیت های مشابه همین کار رو میکنیم…
یا کسایی که میخوان بهمون کمک کنن این رو پیشنهاد میدن
میخواست تو اوج خداحافظی کنه
اما نمیدونست که تو اوج نمیشه خداحافظی کرد
تو اوج فقط میشه وابسته شد…
آمادگی این رو داشته باشید که هروقت هرجا به هرکس هر حرفی رو زدین
وقت دیگه ای در جای دیگه توسط کس دیگه ای علیه تون استفاده بشه
آخ که دلم میخواد بخوابم و…
دیگه بیدار نشم؟
بیدار بشم و ببینم چند سال گذشته؟
ولی باید تلاش کرد…
باید تلاش کرد؟
زمان و تجربه و زندگی
از ما موجودات عجیبی میسازه…
بارها شده بود که کابوس رفتن ش رو میدیدم
حتا با فکر کردن بهش گریه م گرفته بود
حالا یک سال ِ که رفته و… حتا یه خداحافظی درست و حسابی هم نکردیم
:) …