دیالوگThe Avengers + ۹۱/۶/۴
تا زمانی که دنیا به پایان نرسیده
باید طوری رفتار کنیم که انگار زندگی ادامه داره…
—-
– من با خبرهای خوشی اومدم… از آزاد کردن دنیا!
+ آزاد کردن از چی؟
– از آزادی
آزادی بزرگترین نیرنگ زندگی ِ
—-
هالک: شما اومدی که منو بکشی خانم رومانوف؟
چون این کار روی همه جواب نمیده!
—-
– استارک! باید با هم حرف بزنیم
+ لطفاً پیغام بگذارید
– موضوع فوریه
+ پس فوراً پیغام بگذارید!
—-
زانو بزنین!
اینطوری راحتتر نیست؟ این حالت طبیعی شما نیست؟
این حقیقت ناگفتهی بشریت ِ… که شما مشتاق تحت امر بودنین
تلهی خوش رنگ و لعاب آزادی لذت زندگی رو در تقلا کردن برای رسیدن به قدرت و هویت از شما میگیره
شماها طوری ساخته شدین که یکی باید به شما حکمرانی کنه
آخرش شماها همیشه زانو خواهید زد…
—-
– استارک! برای حمله کردن نیاز به نقشه داریم
+ من یه نقشه دارم! حمله کردن!
—-
– استارک؛ میدونی که این یه سفر یک طرفه ست [و برگشتی نداره]…؟
+ پس بقیه ی حرفت رو نگه دار واسه وقت برگشتن!
پ ن: یه چیزایی هستن که هم میخوای پاکشون کنی، هم میخوای نگهشون داری
یه چیزایی هستن که هم خیلی بد هستن و هم خوب
دیالوگ – وظیفه اولاد
– نوه: این اواخر خیلی باعث رنجش پدرم شدم…
+ پدر بزرگ: این کاریه که همه ی بچه ها انجامش میدن
کار بچه ها همینه!
دیالوگ – آخر قصه
- فکر میکنی آخر خوبی داشته باشه؟
+ پایان خوش فقط برای داستان هاییه که هنوز تموم نشدن…
دیالوگ – بهانه های زندگی
(گروهبان بعد از برگشتن از جنگ، به پسر چند ماهه ش): دوست داری با اون بازی کنی نه؟
دوست داری با همه ی این عروسک ها بازی کنی نه؟
تو بابا و مامانت رو دوست داری، شلوار گل گلیت رو
تو همه چیز رو دوست داری. مگه نه؟ آره
میدونی چیه پسر؟
وقتی بزرگتر شدی،
خیلی از چیز هایی که دوست داشتی، اونجور که بودن به نظر نمیرسن
مثل این جعبه اسباب بازی؛
شاید به این نتیجه برسی که این فقط یه جعبه است که توش یه عروسکه
و بعد اون معدود چیزهایی که دوست داشتی رو هم فراموش میکنی
و وقتی به سن من برسی، چند تا چیز بیشتر برات باقی نمی مونه
برای من، یکی بیشتر باقی نمونده…
۶۹۳ – دیالوگ
هرچی آدم های بیشتری رو دوست داشته باشی،
آدم ضعیف تری می شی
براشون کارهایی رو می کنی که نباید بکنی
کارهای احمقانه می کنی تا خوشحالشون کنی
تا امنیتشون رو حفظ کنی…
—–
سخته وقتی رو سر یه سگ تاج میذاری
بعدش بهش افسار بزنی
۶۹۲ – دیالوگ
ما فقط دو چیز در مردم میبینیم:
چیزهایی که خودمون میخوایم ببینیم
و چیزهایی که اونها میخوان بهمون نشون بِدن
۶۵۸
اون صحنه ای که ترانه علیدوستی روی تخت بیمارستان به پرستار میگه:
میشه منو ببوسین؟
۶۵۲ – دیالوگ فیلم
میدونی من در مورد حس نارضایتی چیکار میکنم؟
با پول تعویضش میکنم
البته اینجوری نمیشه خوشحالی رو خرید
فقط میشه نارضایتی رو دور کرد
————-
+ نمیخوای قرص بخوری؟ اونا سردردت رو خوب میکنن
– نمیشه بدبختی رو با قرص تعویض کرد
————-
– چرا از اینجا نمیری؟
+ اگه کسی رو دوست داری نباید این کار رو باهاش بکنی…
حتی اگه ازش متنفر باشی
میفهمی؟
من از اون متنفر نیستم
من از حالتی که پیدا کرده متنفرم
از مریضی ای که داره متنفرم
دیالوگ – موقعیت
موقعیتت رو قبول کن
تو تمام عمرت رو یه قربانی هستی
پس اون رو با آغوش باز بپذیر و ازش استفاده کن
———
– چه طور با این مسئله کنار میای؟!
+ کاری که من میکنم اینه که سعی میکنم خیلی در مورد خودم فکر نکنم
کسایی رو دارم که دوستشون دارم ، و به اونا توجه میکنم
بقیه مشکلات خودشون حل میشن…
———
+ حتی به دوستای (friends) خودت هم رحم نمیکنی؟!
– دوستای من؟
تو توی چه دنیایی زندگی میکنی ؟!
من به دوست احتیاجی ندارم
من طرفدار (fan) لازم دارم، میفهمی؟؟
پ ن: ترسناک ترین لحظه های فیلم جیغ زدن دخترای جیغ جیغوش بود! :)) هربار نیم متر از جام می پریدم :د
دیالوگ – انتخاب
آدمیزاد همیشه در حال انتخابه
انتخاب بین اون چیزی که آسونه
و اون چیزی که درسته…