انقدر درگیر زندگی کردن بودیم، که زندگی نکردیم...

گاهی برای اینکه حال دیگری بهتر باشهتو باید خودت رو درمان کنیو این میتونه یه داستان عاشقانه باشه

یه بار چشمم رو بستم و از خیابون رد شدممیخواستم ببینم زندگی ارزش زنده موندن داره یا نهانگار داشتاما وقت های کمی هست که میفهمم چرا ارزشش رو داره تو یکی از اون وقت هایی...

کجای زندگیخودمون رو گم کردیم…؟

همین که اینجا رو از 2006 دارم، به خودم افتخار میکنم وقتی لینک های شکسته (broken links) رو چک میکنم تا حذف شون کنم، به سایت های بزرگ، هاستینگ های عکس، ویدیوها و محتواها، وبلاگ های دوستانم… بر می خوردمروزگاری که مینوشتیم، میخوندیمروزگاری که فقط لایک نبود، انقدر عجله نبودانقدر دوری نبودنرفته بودیم، مونده بودیم، میموندیم و امید داشتیمما انقدر بزرگ نشده بودیم، موهامون سفید نشده بود، پدر و مادر هامون…پدر و مادرهامون… دلم میگیره، قلبم تیر میکشهنفس بند میادحتا توی محل کار گریه م گرفتهکاش بودینکاش یکی بود دیروز مشاور میگفت قلابی که به چیزی وصل بشی، نداری… من که میخوام. من که میخواستمچیزی نبودچیزی نموندتو نموندینموندین دنبال یه شعر میگشتم. به این پست بر خوردم، که نوشته بود: گاهی به نظر میاد تلاش پیچیده‌ی فرد برای نامرئی شدن، دیده نشدن و به چشم نیامدن، ترجمه ی خواهشِ عمیق و زخمناکِ دیده شدنه ؛ "من می‌خواهم گم شوم (تا که پیدایم کنند)"هرچند این وبلاگ هم 3 ساله که دیگه ننوشته. راستی دیگه نمیگن وبلاگ، میگن بلاگ. و بیشتر دنبال ولاگ (میترسم لینک بدم، روزی بیام و ببینم دیگه ویکی پدیایی هم وجود نداره) هستن! چون خوندن سخته، نوشتن سخته، همه دنبال دیدنن، دنبال دیده شدنن… دیده که نشی فراموش میشی، حذف میشی دیده شدن سخته، دیدن سخته کاش میشد درک شد اون شعره این بود هیچ میدانی چرا چون موجدر گریز از خویشتن پیوسته می‌کاهم؟زان که بر این پردهٔ تاریکاین خاموشی نزدیکآنچه می‌خواهم نمی‌بینمو آنچه می‌بینم نمی‌خواهم تا امروز چند صد تا لینک شکسته رو حذف کردمدیگه توان ندارمچیزی برای حذف کردن نموندهتوان شکستن، توان شکسته شدنبرای کی می نویسم؟ نمیدونم… اصلن کسی هست؟ کامنتی هست؟ کسی وقت داره؟ کسی میبینه؟نمیدونم… اما شاید هنوز امید دارم، به بودن، بودن یکی فهمیده شدنخوندنخونده شدنداشتنداشتن…

وقتی چیزهای بزرگ از کنترل خارج میشنروی چیزهایی که درست جلوی رو ت هستن و دوستشون داری، تمرکز کن طوفان تمام خواهد شد...

حس سربازی که بعد از مدت ها جنگیدن با حس پیروزی برگشته اما می‌فهمه چیزی از خونه ش باقی نمونده به خاطر جنگی که فکر می‌کرد توش پیروز شده

توی روزگاری که روی صدای فریادها با صدای شلیک و نعره سرپوش گذاشته میشهتوی روزگاری که خون ها زیر پوتین ها گم میشنتوی روزگاری که صدای ضجه بین هیاهو و شلوغی به گوش کسی نمیرسه گاهی یه نجوا از ماه ها دورتر باقی می مونهگاهی یه نجوا از کیلومتر ها دورتر شنیده میشهگاهی یه نجوا عجیب به دل میشینه گاهی جای خالی یه نجوا به شدت حس میشه

مثلن 88/8/8 رند و خاص و خفن و آخرین تاریخ اینجوری ِ قرن نبود؟ مثلن 1488/8/8 همه مون زنده ایم؟ یا اینکه آدم ها انقدر پوچ نبودن... انقدر در کثافت دست و پا نمیزدیم که دنبال دلخوشی های الکی باشیم تا باهاشون میلیون ها عکس و استوری و پیام مسخره تولید کنیم دلخوشی برای یه لحظه ی رند؟؟ مگه باقی لحظات عمر قرار نبوده خاص باشن؟ مگه بقیه شون دوباره تکرار میشن...؟