توی روزگاری که روی صدای فریادها با صدای شلیک و نعره سرپوش گذاشته میشهتوی روزگاری که خون ها زیر پوتین ها گم میشنتوی روزگاری که صدای ضجه بین هیاهو و شلوغی به گوش کسی نمیرسه گاهی یه نجوا از ماه ها دورتر باقی می مونهگاهی یه نجوا از کیلومتر ها دورتر شنیده میشهگاهی یه نجوا عجیب به دل میشینه گاهی جای خالی یه نجوا به شدت حس میشه
مهدی هم رفت فک کن کسی که ۱۷ سال... اگر نه هر روز، دیگه تقریبن هر هفته میدیدیش... لعنت به زندگی... لعنت به بزرگ شدن... لعنت به جدا شدن... لعنت به کشوری که توش جدا شدن ها بیشتر از به هم رسیدن هاست... چیز جدیدی نیست. عجیب هم نیست. خیلی از رفقا بودیم که دیگه سال به سال هم همدیگه رو نمیبینیم. اما یه بار هست که پذیرفتیش، انتخابش کردی، میدونی که دیگه فرق کردین. که دیگه دنیا هاتون جداست... اما یه بار هم هست که دنیا جدا تون میکنه، که زندگی، که این اجتماع کوفتی و این شرایط لعنتی، که این آدم ها... جدا تون میکنن. باید عادت کرد. تازه اولشه... اما سعی میکنم لااقل فراموش نکنم. که هنوز هم میشه دوست داشت، میشه رفیق بود، میشه صمیمی بود. حتا اگه فرق داشته باشین، حتا اگه اجتماع تون، پول تون، کشور تون، علم تون... دنیا تون متفاوت شده باشه... بشنوید: از آناتما [wpdm_file id=1] [wpdm_file id=2]
و 1389 چقدر معنی داشت چقدر معنی خواهد داشت که باید تا آخر عمر با خودم حملشون کنم... و فقط خودم میدونم که بر من چه گذشت پ ن: راستی من تبریکم رو اینجا گفتم