درد... ا یعنی هنوز زنده ای ... ا

مدتهاست که حواسمان جمع زمین است و به آن خیره مانده ایم شاید وقت آن رسیده کمی سر به هوا باشیم... ا

زندگي در کلوزآپ تراژدي است و در لانگ شات کمدي چارلي چاپلين

شاید اشتباه می کردم ، شاید از اول هم این راه ، راه اشتباهی بوده شاید

گاهی اوقات آدم دلش می خواد همه چیز رو بالا بیاره... ا

اینترنت مدام، مثل عیش مدام است ، دیدار آدم های خواستنی است ، فرصت مکالماتی که می خواهی بی پایان باشند، نشستن روبروی آدم هایی که دلت می خواهد ثانیه شمار ساعت تکان نخورد در دیدارشان ... ا اینترنت مدام، مثل عیش مدام است اما عیش مدام مجازی . ساعت ها و ساعت ها چشم در چشم کسان بسیاری می نشینی که چراغ شان روشن است اما شاید هفته ها و هفته ها جمله ای رد و بدل نشود ؛ گاهی حتی مزخرف می گوئید اما همین مزخرف ، خوب است پی نوشت : با تشکر از دوستانی که نه یادی از ما می کنند ، نه سراغی می گیرند ، نه ... ا پی نوشت دو : به جای تاج گل بزرگی که پس از مرگم برای تابوتم می آوری، شاخه ای از آن را همين امروز به من هديه کن

وقتی برق قطع میشه ، بالاخره باید یه فعالیتی کرد دیگه

beLIEve

امروز گرفتم (28ام) ا

اندیشه ها همچون باران مرغان رنگارنگ بر سرم ریختند چه دامنی می کشد خیال چه گسترشی می گیرد روح

گاهی اوقات نرسیدن بهتر از دیر رسیدنه ا Sleep / The angels are watching you / And soon / Your dreams will come true ا

باری ، شادی اگر بود ؛ همه از آن کوچه ها بود و آن روزها ... ا آن وقت ها که هنوز کسی خودکشی نکرده بود. کسی پناهنده نشده بود. کسی کشته نشده بود. کسی دروغ نگفته بود. کسی دزدی نکرده بود. حالا دیگر هرچه پیشتر می رویم ، انگار غم ها شدت می گیرند و نیرومند تر می شوند. انگار منتظرند تا دستهایمان را به نشانه ی تسلیم بالا ببریم. خوب می دانم سرانجام روزی دست هایم را بالا خواهم برد و زانو خواهم زد... ا