این مدت اینجا چند بار ویروسی شد مدت زیادی در دسترس نبود. نمیدونم چرا نه وقت گذاشتم حلش  کنم نه میخوام رهاش کنم شاید یه جور چسبندگی به گذشته... لیست 30-40 تا وبلاگ دوستانم رو نگاه میکنم... که دیگه هیچ کدوم آپدیت نمیشن. که چقدر زندگی ها عوض شده، که چقدر عوض شدیم... پول، دغدغه، کار، ازدواج، جامعه، دوست های جدید، دوستی های شل و ول... و دلی که در گذشته ها و دوستی های گذشته ها گیره... دلگیری از اونها که نیستن، از اونها که هستن و نیستن، از خودم، از خودمون... از چیزهای خوبی که ازشون گذشتیم، نیست و نابود شون کردیم...

امشب یه اتفاقی افتاد به اینجا هم سر زدم، حدود ۵ ماهه هیچی ننوشتم… و جالب بود که آخرین پستم این بود: هرکس که میاد تو زندگی ت، یه تیکه از زندگی ت رو میسازه و وقتی میره یه تیکه از زندگی ت رو با خودش میبره… یه تیکه خالی میشه که هیچ کس و چیزی پر ش نمیکنه فردا دوباره باید برم پادگان…

و من گفتم نظر من این نیست ضمنن اعتقاد به جایگزین شدن آدم و دوستی ندارم... خلاصه که آره ابدی نیست اما به نظرم هرکس که میاد تو زندگی ت، یه تیکه از زندگی ت رو میسازه و وقتی میره یه تیکه از زندگی ت رو با خودش میبره... یه تیکه خالی میشه که هیچ کس و چیزی پر ش نمیکنه ممکنه کمرنگ بشه، فراموش بشه حتا اما پر نه هیچوقت پر نمیشه

دلم اینجا رو میخواد...

یه ضرب المثل قدیمی باید میبود که میگفت پدر سوخته تر از ایرانی ها، خودشونن...