یه زندگی؛ غیر فیزیکی…‏
Header

cause there is no guarantee that this life is easy

شهریور ۹ام, ۱۳۹۱ | نوشته‌شده به دست امین در آهنگ | تضاد | دانلود | روزنگار

مهدی هم رفت

فک کن کسی که ۱۷ سال… اگر نه هر روز، دیگه تقریبن هر هفته میدیدیش…

لعنت به زندگی… لعنت به بزرگ شدن… لعنت به جدا شدن… لعنت به کشوری که توش جدا شدن ها بیشتر از به هم رسیدن هاست…

چیز جدیدی نیست. عجیب هم نیست. خیلی از رفقا بودیم که دیگه سال به سال هم همدیگه رو نمیبینیم. اما یه بار هست که پذیرفتیش، انتخابش کردی، میدونی که دیگه فرق کردین. که دیگه دنیا هاتون جداست… اما یه بار هم هست که دنیا جدا تون میکنه، که زندگی، که این اجتماع کوفتی و این شرایط لعنتی، که این آدم ها… جدا تون میکنن.

باید عادت کرد. تازه اولشه…

اما سعی میکنم لااقل فراموش نکنم. که هنوز هم میشه دوست داشت، میشه رفیق بود، میشه صمیمی بود. حتا اگه فرق داشته باشین، حتا اگه اجتماع تون، پول تون، کشور تون، علم تون… دنیا تون متفاوت شده باشه…

بشنوید: از آناتما

شما می‌توانید ما را دنبال کنید از خوراک RSS 2.0 و یا پاسخ بگذارید در صورت تمایل، بازتاب بفرستید.

۴ پاسخ

  • hosein says:

    garche chand vaghti mishe ke azatoon khabar nadaram o kamtar mibinametoon,
    ama vaghti ke emrooz zang zado goft dare mire kolli rikhatam beham.
    natoonestam hata tavalodesho behesh tabrik begam ke 4 rooz dgast.
    khodaee lanat be in zendegi.
    ishala har ja mire khosh bashe.

    • امین says:

      باز خوبه میدونی. من که تولد خودمم به زور حفظ شدم… ۴ روز دیگه ست؟ بهش تبریک میگیم حالا :)
      نمیدونم. داریم بزرگ میشیم. یکی ازدواج، یکی سربازی، یکی کار، یکی ول گردی، یکی… حیف بود. یه سری ارتباط هامون حیفه… چی بگم…

  • آزاده says:

    یه وقتایی دلت رو به این خوش می کنی که حالشون خوبه:) همین مهمه. ما زیاد مهم نیستیم. واسه اونایی که واقعا مهم باشیم، هیچ وقت از زندگیشون جدا نمیشیم، واسه بقیه هم فقط آرزوی سلامت و خوشبختی می مونه:)



پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.